De sfeervolle illustratie op de voorkant van de doos van La Strada nodigt de spelers uit een rustieke, romantische wereld binnen te treden, gesitueerd in het noorden van Italië tijdens de bloeitijd van de handelssteden. Elke speler is een handelaar en probeert, door het verbinden van zijn handelspost met zoveel en zo winstgevend mogelijke locaties, het grootste handelsimperium te bouwen. De locaties zijn steden, dorpen, gehuchten en boerderijen, in aflopende volgorde van waarde. Concurrentie is de doodsteek voor iedere handelaar, dus als meerdere handelaren zich vestigen in eenzelfde locatie, wordt die locatie voor elke aanwezige handelaar minder waardevol.

La Strada wordt gespeeld op een vierkant bord met vier hoekdelen, waarop aan het einde van het spel de punten worden berekend, en in het midden het eigenlijke speelveld. Het speelveld bestaat uit zes driehoekige delen, die willekeurig ingepast kunnen worden. Uiteindelijk vormt het een zeshoek, een vergroting als het ware van de zeshoekige vakjes waaruit het speelveld opgebouwd is. De vakjes stellen het Noord-Italiaanse landschap voor en kunnen grasland, bosland of heuvels zijn. Op 19 van deze vakken staat een grijze stip, ten teken dat aan het begin van het spel hier de 19 locaties geplaatst worden. De locaties zijn zeshoekige fiches die vooraf gedekt geschud worden, waarna ze willekeurig over de aangegeven plekken verdeeld en opengedraaid worden. Hiermee is het speelveld gereed voor het betreden van de handelaren.

Elke speler ontvangt in een kleur 12 handelsstenen, 31 zeshoekige straatfiches (18 grasland, 8 bosland en 5 heuvels; rechte weg op de voorkant, bocht op de achterkant) en een handelspost. De speler positioneert zich achter een van de vier tellijsten genummerd 1 tot en met 10, waarop de voor de speler beschikbare "reisdagen" bijgehouden worden. Elke speler plaatst nu om de beurt zijn handelspost op een leeg graslandvakje. Hierbij moet de speler de positionering ten opzichte van de locaties in de gaten houden, alsmede het feit dat de kans niet al te groot is dat de speler in een hoek van het speelveld ingesloten wordt. Het veelbesproken voordeel van de startspeler die als eerste een mooi plekje voor zijn handelspost mag kiezen, is alleen een voordeel als de andere spelers hier niet adequaat op reageren. Er zit een subtiele balans in het spel, waarmee elke speler evenveel kans heeft te winnen.

Het spel speelt misleidend eenvoudig. Aan het begin van de beurt krijgt de speler zes reisdagen te besteden. Het plaatsen van een straatfiche kost twee (grasland), drie (bosland) of vier (heuvels) reisdagen. Er kan tot een maximum van tien reisdagen voor een volgende beurt gespaard worden. Beginnend bij de handelspost, moet een locatie in één keer bereikt worden. Op de bereikte locatie wordt een handelssteen geplaatst. Een volgende keer kan vanaf elke bereikte locatie een "strada" verder gebouwd worden, waarbij steeds de straat in één keer afgebouwd moet worden. Straatfiches kunnen elkaar nooit bedekken of gewijzigd worden. Gelegd is gelegd, dus, en daarmee is het heel goed mogelijk om andere spelers te dwarsbomen. Sterker nog, in dit spel is het vaker wijzer een ander de pas af te snijden dan voor direct eigen gewin te gaan. Daarbij is het wel noodzakelijk bepaalde sleutellocaties tijdig te bereiken, zodat de kans op insluiting verkleind wordt.

Het spel eindigt als een speler aan het begin van zijn beurt geen straat meer kan aanleggen omdat de handelsstenen op zijn, er geen bereikbare locaties meer zijn, of de speler niet voldoende straatfiches (van de juiste soort) meer heeft. Dan volgt de puntentelling, voor de thematiek omgedoopt tot verdiende gouden munten. Op elke hoek staat een locatie afgebeeld met twee tot vier vakken erbij. De handelsstenen worden per locatie van het speelveld afgehaald en op het juiste vakje gelegd. Dan is het simpelweg per speler voor elke steen de aangegeven punten optellen, en dit vergelijken. Het aantal overgebleven reisdagen telt als eventuele tiebreaker.

Ten slotte

La Strada laat je na de eerste paar keer spelen achter met een wat onbestemd gevoel, een gevoel van: is dit alles? Geholpen door de korte speelduur, wat de herspeelbaarheid ten goede komt, ontpopt zich na meerdere sessies een intrigerend spel. Het is een verbindindsspel zoals Martin Wallace ze wel meer gemaakt heeft (bijvoorbeeld het veel diepgaandere Age of Steam), maar de eenvoud van de spelregels gaat gepaard met een keuzerijk geheel. Kosmos besteedt de bekende aandacht aan de afwerking, en laat eigenlijk maar een paar steekjes vallen. De handelsposten hadden beter gerepresenteerd kunnen worden met houten huisjes. Op een steeds voller wordend speelveld worden de handelsposten namelijk vaak verward met locaties. De aangelegde straten in de vier verschillende kleuren blijven wel duidelijk, het ontstane spinnenweb is leuk om te aanschouwen. Ook de vakken voor de puntentelling leiden soms tot enige verwarring.

La Strada is primair een spel voor vier spelers, met drie is het wat zwakker en de aangepaste spelregels voor twee spelers verwateren het oorspronkelijk concept dusdanig dat van het spel weinig overblijft. Maar met vier spelers is La Strada een van de beste "korte speelduur, voldoende diepgang"-spellen in het veld.